1. Het openbaar vervoer werkt goed en efficiënt in Barcelona. De metro is de makkelijkste weg, de bussen zijn even wennen, maar zo goed als altijd op tijd. Een ticket/abonnement is heel schappelijk van prijs. Enkel de trein van Renfe krijgt slechte punten. Verder krioelt de stad van de auto's en brommers.

2. De Catalanen zijn behoorlijk tevreden over hun openbaar vervoer en maken er dan ook gretig gebruik van. Als er commentaar komt dan is het vaak van zelfstandigen die menen niet zonder auto te kunnen. De metro scoort best. Ook de fiets wint aan populariteit.

3. Voor mensen met een beperking is het nooit gemakkelijk, maar de stad doet er alles aan om het openbaar vervoer toegankelijk te maken. Er zijn liften voorzien, ribbelpaden, verlaagde bussen enz. Vaak zijn er ook begeleiders aanwezig en desnoods kan men rekenen op een helpende medemens. De stad zelf is een stuk minder aangepast.

4. Er zijn heel wat vernieuwende projecten in Barcelona. Bicing is er één van en meteen ook het meest succesvolle. Verder zijn er een groene parkeerzones, ondergrondse fietsparkings en carsharing. De negatieve punten zijn het veelvuldig gebruik van motors/bromfietsen en de dienstregeling van Renfe.

5. Op beleidsniveau wordt veel gedaan om de stad autovrijer te maken, met wisselend succes. Barcelona werkt al vele jaren aan een fietsvriendelijkere stad, maar aan het motorprobleem wordt weinig gedaan. Integendeel, het gebruik ervan wordt zelfs nog gestimuleerd.

Ons avontuur zit er op. Het was een boeiende en leerrijke ervaring. Hopelijk ook voor de lezers en het Europees Parlement. Barcelona zelf is een wondermooie stad, waar cultuur en plezier hand in hand gaan. Er hangt een jonge, hippe sfeer en er zijn duizenden plekjes die de moeite waard zijn. Bij deze zouden we graag Steven de fietskoerier nog eens bedanken voor zijn vele werk. Laat de cava maar smaken!

Tot een volgende keer,

Niel en Emma

 

We spraken eveneens met Haritz Fernando, coördinator van de Bicicleta Club de Catalunya (BACC). Deze Club heeft als doel de ‘ciclistas’ ofte fietsers in Barcelona te verenigen en hun belangen te vertegenwoordigen. Daarnaast voeren ze geregeld campagnes om fietsen te promoten en zijn ze tevens een onderzoeksbureau. Een ander initiatief dat van de BACC uitgaat is de fietsschool voor volwassenen. Men wil namelijk zoveel mogelijk volwassenen die vroeger nooit hebben leren fietsen (en dit zijn er veel in Barcelona!) de kans geven om het nu alsnog te leren. Zo bouwden ze een terrein om tot een waar hindernissenparcours alwaar de ‘leerlingen’ naar hartenlust hun eerste stappen op de fiets kunnen oefenen. Vandaag telt deze school al 3000 volwassen leerlingen.

 

Hoewel Haritz Fernando trots is op hetgeen ze al bereikten met de BACC, vindt hij toch dat er nog veel beter kan. De infrastructuur voor fietsers is al behoorlijk goed, maar het ‘netwerk’ moet beter. Barcelona heeft nood aan veel meer fietspaden en verkeersborden voor fietsers zodat gemakkelijker van ‘hier naar daar’ kan gefietst worden. En hoewel de

30 kilometer

zone al verbreed is, zou volgens hem de hele stad zo moeten zijn. De stad bouwt momenteel aan een nieuwe metrolijn (die de langste van Europa moet worden), waar een heel kostelijk prijskaartje aan hangt. Fernando vraagt zich af of het niet beter is wat meer te spenderen in de andere transportmiddelen in plaats van zo’n gigantisch budget te investeren in de metro, die sowieso al heel efficiënt werkt.